‘Wat is nou één minuut op een mensenleven’ (W. Amsterdam, 2026).

Deze zaterdag stond de wedstrijd tegen Woudsend op het programma. Na de glansrijke overwinning van afgelopen zaterdag, waarin de groengelen 3 punten pakten in een wedstrijd met welgeteld 0 schoten op doel, begon de voorbereiding deze week later dan gepland. Door de winterse omstandigheden was het biljartlaken van de plaatselijke SV op dinsdag niet bespeelbaar en werd de training dus afgelast. Voor donderdag gold hetzelfde, echter vond trainer Amsterdam dat stilzitten geen optie is, dus werden de loopschoenen uit de kast gehaald. Met onze fitste mannen op kop (Robert & Durk) werd er 7 (!) kilometer hardgelopen, een puike prestatie, ook van onze trainer die maar net de groep kon bijhouden op de fatbike.

Klaar voor de zaterdag dus! Echter, op vrijdag stond er nog geen bericht in de app over de vertrektijd en de selectie; dit staat er normaal gesproken op donderdagavond online. Meiland liet zich van z’n beste kant zien en vroeg maar eens hoe het ervoor stond met de selectie en de vertrektijd. Selectie was niet zo van belang, maar de vertrektijd wel. Het antwoord luidde: 13:30, exact!

Zo gezegd, zo gedaan. Zaterdag 13:30, exact, werd er koers gezet naar Woudsend, met een complete selectie, zou je denken. Het tegendeel werd al snel duidelijk, bij een deel van de selectie en ook bij ondergetekende (Meiland). Aangezien sommige spelers een vast ritueel hebben op de zaterdag, kan hier niet van worden afgeweken. Zo geldt voor Meiland dat er niet gevoetbald kan worden zonder een blikje hartaanval (beter bekend als ‘energy’). Dit moest namelijk voor vertrek nog even worden gehaald bij de plaatselijke SPAR. Door deze kleine omweg werd 13:30 een minuutje later en kwam Meiland met z’n blikje om 13:31 aan op een lege haven.

In eerste instantie ging hij ervan uit dat het een grapje was en dat de mannen een rondje zouden rijden om hem daarna op te pikken. Echter, om ca. 13:40 werd het toch maar eens tijd om de trainer te bellen. Het antwoord luidde: “13:30 is 13:30. Je kijkt zelf maar hoe je in Woudsend komt, tot zo!” Na dit gesprek slaat de twijfel toe: wat te doen? Middagje vrij is ook niet verkeerd 😉. Gelukkig zijn 10 minuten daarvoor in de SPAR de woorden ‘tot straks’ uitgesproken door de supporter van de SV en eigenaar van de SPAR, Klaas Wietse. Een belletje later en vervoer is geregeld. De laatste boodschappen moeten nog even worden bezorgd en daarna zal hij ook Meiland in Woudsend aan z’n team bezorgen. Waarvoor grote dank van heel het team.

Genoeg over de taferelen voor de wedstrijd, er werd namelijk ook gevoetbald.

Never change a winning team, zal de trainer hebben gedacht, en gelijk heeft hij, blijkt na 90 minuten. De opstelling is (bijna) niet veranderd ten opzichte van vorige week: Hessel (Meiland) op doel. De laatste linie werd gevormd door Niek, Nick en Thomas. Het vijfmansmiddenveld werd gevuld door Stein, Yvo, Sander, Hotze en Douwe. Voorin werden de laatste twee plekken bezet door Robert en Robin. De bank werd warm gehouden door Romke, Jelmar, Sjoerd en Daniel.

Na een minuut stilte werd er afgetrapt en werd duidelijk dat Hielpen er geen gras over wilde laten groeien. Fanatiek werd er gestreden op een veld dat er toch prima bij lag, op een paar plekjes na.

Vanuit de achterhoede werd alles keurig gecoördineerd door onze laatste man Nick, die met een paar fraaie crossballen en splijtende passes het middenveld bediende. Het spel golfde op en neer en in de 24e minuut besluit Yvo dat hij z’n voeten wil laten spreken en dat zijn voeten blijkbaar heel goed communiceren met het hoofd van Robert. Een perfect op maat gegeven voorzet van Yvo wordt namelijk keurig binnen geknikt door Robert: 0-1!

Het spel gaat verder en Woudsend probeert middels diepe ballen de snelle spitsen in positie te brengen en zo gevaarlijk te worden. Hierop heeft de goed spelende verdediging van Hielpen gelukkig vaak een antwoord, maar helaas blijft in de 35e minuut een keer een antwoord uit. Door een bal die net verkeerd valt voor de voeten van de spits van Woudsend, weet hij de bal koelbloedig binnen te schuiven: 1-1 en een domper. Kan gebeuren, niet verslappen en door.

Hielpen wil echter graag en dit resulteert kort voor rust in een kans voor Hielpen. Een bal wordt voorgezet, Douwe — die andere mensen blijkbaar geen assist gunt — speelt de bal middels de lat naar zichzelf en werkt de bal daarna binnen. Het doelpunt werd eerst door de grens van Woudsend als buitenspel bestempeld, maar de leidsman besloot anders. 1-2 Hielpen. Dit is tevens ook de ruststand.

In de tweede helft wordt duidelijk dat Woudsend op zoek wil gaan naar de gelijkmaker. Hielpen gaat verder met wat het deed: fanatiek voor elke bal gaan en degelijk verdedigen.

Na een aantal kleine kansjes voor beide partijen is het Hielpen dat de aanval opzoekt. Wat er precies gebeurde kan ik helaas even niet meer reconstrueren, maar wel dat de bal wordt voorgegeven op Douwe. De linkspoot krijgt echter de bal voor zijn rechter en twijfelt geen seconde. Hij haalt uit en met een verwoestende boogbal van zijn ‘sukeloadepoat’ waait de bal zo de kruising in. Hielpen in extase: 1-3.

Er volgen een aantal wissels aan beide zijden. Bij Hielpen wordt Thomas vervangen door Sjoerd, Douwe en Robin worden vervangen door Daniel en Jelmar, en Romke mag later nog Stein vervangen. Woudsend voert de druk verder op om de aansluitingstreffer te maken en op deze manier komen er ook meer ruimtes voor Hielpen. Gelukkig voor Hielpen worden een aantal kansen van Woudsend niet omgezet in doelpunten.

Hielpen is nu weer aan de bal en Daniel wordt gezocht middels een lange bal. Daniel, die een schijnbeweging maakt waarmee hij zichzelf, de keeper, het publiek en zelfs de bal verrast, breekt door de laatste linie en kan op een leeg doel af. Koelbloedig dat hij is, wil hij iedereen nog even op het puntje van de stoel laten zitten en schiet de bal richting doel. De bal belandt net niet naast het doel en tekent zo voor de eindstand.

Met een 1-4 eindstand wordt de kleedkamer opgezocht. Puntje van commentaar is toch wel dat het team bij het weggaan net zoveel haast had als bij de heenreis. Een biertje in de kantine van Woudsend is toch wel een kleine verplichting. Volgend seizoen dus de herkansing!

NB: misschien was het ook wel 13:32…